Joost Hutsebaut, ‘Make therapy simple again!’, https://www.tijdschriftvoorpsychotherapie.nl/archief/jaargang-2020-uitgave-2/11658/, Tijdschrift voor Psychtotherapie Jaargang 2020, uitgave 2 (bezocht op 7 augustus 2023)
Mijn hypothese is dat veel van deze modellen (te) ingewikkeld zijn, dat ze te lange opleidingstrajecten nodig hebben en dat een aanzienlijke groep behandelaars erg veel tijd nodig heeft om die modellen voldoende te integreren in hun ‘persoon’, zodat ze die modellen ook echt natuurlijk beheersen. Het gevolg zou kunnen zijn dat de winst die behandelaars in dat proces boeken door steeds meer ‘adherent aan het model’ te zijn, verloren gaat doordat ze minder ‘adherent aan de cliënt’ zijn. Hoe ingewikkelder het model en hoe meer de focus ligt op modeltrouw in de opleiding, des te meer uitgesproken dit fenomeen zou kunnen spelen. (…) De vraag ‘wat maakt van jou een betere behandelaar’ moet misschien worden geherformuleerd: ‘hoe kan ik – met mijn kwaliteiten en gebreken als mens en behandelaar – de beste versie van mezelf als behandelaar zijn?’ En: ‘hoe kan een behandelmodel mij helpen om die versie te zijn?’. Voor heel wat behandelaars zou dit kunnen inhouden dat ze minder krampachtig moeten proberen om een model te beheersen, dat ze het zichzelf wat makkelijker maken en durven vertrouwen op de kwaliteiten die ze hebben, los van het model. Voor opleiders zou het kunnen betekenen dat ze minder moeten sturen op modeltrouw en het tempo van de opleideling bij het integreren van interventies in zijn of haar arsenaal moeten volgen. Voor onderzoekers zou het kunnen betekenen dat ze bescheiden moeten zijn over de evidentie die we op dit moment hebben en te absolute uitspraken over de werkzaamheid van modellen moeten vermijden. Voor beleidsmakers ten slotte zou het kunnen betekenen dat ze zich goed laten informeren over de juiste betekenis van de voorhanden liggende evidentie voor ze stellige beleidsrichtlijnen opstellen.