Bregje Hofstede, ‘Waarom ik niet ‘in het moment’ kan – en wil – leven’, https://decorrespondent.nl/14777/waarom-ik-niet-in-het-moment-kan-en-wil-leven/e82c2b2d-8d98-0612-24a2-92766bc77eea, De Correspondent (7 september 2023)
Steeds als ik dacht dat ik het project baby nu wel onder de knie had, was ze alweer nieuw. En omdat ik haar vasthield, en in haar dampkring leefde, werd ook ik op lichtsnelheid door mijn leven gesleept. Ineens was op de achtergrond altijd het besef aanwezig: ik heb mijn kind over de rand van het leven geduwd en dus is het logisch dat ze, zoals de opkomende zon over de heuvelrug opkomt en weer zakt, ook over de rand van het leven zal verdwijnen. Net als ik. (…) Sindsdien is alles tijd, en tijdelijk. (…) Al duizenden malen liep ik dezelfde ronde met mijn hond, behalve dat die ronde verandert. Ik heb veel van de heuvels kaalgekapt zien worden. Er was een scolyt in de bomen gekropen, legden de bosbouwers me uit; normaal kan een boom die beestjes wel naar buiten werken met hars, zoals een bouwvakker boorgaten stopt, maar nu was het te lang te droog geweest en stond het hele bos te sterven. De bast bladderde al af. Dus hup, de zaag erin. (…) Wij mensen zijn niet gewend om de hele spanne van verleden en toekomst mee te dragen in het nu. Te beangstigend, te overweldigend. En toch moeten we juist dát leren. (…) We zijn sneller gaan lezen, sneller gaan praten; binnen twintig jaar zijn we met zijn allen zelfs tien procent sneller gaan lopen. We leven (…) opgehokt in steeds nauwer bemeten tijdssnippertjes. (…) Dit verbrokkelen van onze collectieve aandachtsspanne en ons vermogen om ons te richten op een langere termijn is, juist nu, desastreus. Elke dag dat we niet ingrijpen, vergroten we de klimaatcrisis die zich nu al zo hevig aftekent. (…) Zeker is dat we anders in de tijd moeten staan, willen we een toekomst zeker stellen. (…) Als we een statisch beeld van de werkelijkheid de toekomst in blijven projecteren – als we doen alsof we op deze voet verder kunnen gaan, zonder consequenties, alsof er niets aan de hand is – dan vallen we.