Truus Scharstuhl, ‘Waarom haptotherapie in water géén regressief proces is.’, https://sthwater.nl/waarom-haptotherapie-in-water-geen-regressief-proces-is/ , STH Water (bezocht op 29 juli 2024)
Naast de gelegenheid om gevoelens uit de pré- en perinatale tijd te doorleven en te verwerken, wordt een unieke mogelijkheid geboden om de destijds ontstane stagnatie in de gevoelsstroom los te weken en het stromen weer op gang te brengen. Dit komt tot stand door de gevoelsmatige wisselwerking met het water en de therapeut en het ‘wakker maken’ van instinctieve reacties. (…) Water: we komen er vandaan. Een heel vitaliserend en heel makend proces in het hier en nu, gebruik makend van de eigen oorspronkelijke vitaliteit. (…) Niet vechten, niet vervloeien en of uit het contact zijn, maar voelend mèt het water. Controle en jezelf hoog houden kan overgaan in jezelf voelen en beheren van wat mogelijk is (het kunnen). Dat wil zeggen zèlf voelbaar waarnemen en ervaren wat er in het water gebeurt. Het zelf ‘doen’. Elk stap die gezet wordt, is een gevoelde stap. Zoals een jong kind haar motorische en psychische zekerheid ontwikkelt in het ervaren van het maken van haar eigen stapjes. Dit voorkomt dat de cliënt in regressie belandt en het beheer over de losgeweekte (traumatische) gevoelens kwijt raakt. Zichzelf kwijt is, met de kans op hertraumatisering. De veiligheid, ook in de begrenzing, die de therapeut in afstemming met de cliënt en het water creëert, maakt van het water een affectief veld van resonantie.